Feedback geven, collegiaal toetsen, vier-ogen principe, toetsen, meelezen. Allemaal termen die gebruikt worden bij uitvoeringsclusters binnen gemeenten of sociaal teams Jeugd & Wmo.
In mijn werk kom ik allerlei varianten tegen en het valt het mij op dat de gedachten erover of de uitvoering ervan nogal uiteenlopen. Wat ik ook steeds vaker om mij heen hoor is dat gemeenten terugvallen op het “toetsen” van ondersteuningsplannen die door Jeugd- en Wmo consulenten zijn opgesteld.
Vaak gebeurt dat voordat ze naar de inwoners gaan of wordt er achteraf getoetst via een steekproef. Ook de achtergrond van de schrijver van het ondersteuningsplan speelt soms mee in de keuze om feedback te geven.
Waarom gemeenten ondersteuningsplannen toetsen?
Sommige gemeenten geven op basis van steekproeven feedback op ondersteuningsplannen. Hier en daar wordt of is een toetsingskader opgesteld. Anderen kiezen ervoor om (weer) honderd procent te toetsen en alle ondersteuningsplannen van feedback te voorzien.
Wat is eigenlijk de onderliggende gedachtegang daarachter?
- Gaat het om het verkrijgen en/of behouden van een bepaald kwaliteitsniveau? Het kan een mooi beeld geven van de afzonderlijke kwaliteiten van consulenten, en misschien nog belangrijker: het biedt kansen om gericht te coachen en iemand naar een hoger niveau te tillen. Of,
- Is het omdat ondersteuningsplannen worden geschreven door “hulpverleners” in plaats van “indicatiestellers”, waardoor de hulpvraag vanuit een andere invalshoek wordt benaderd?
Sinds de transitie in 2015 zie je een duidelijke verschuiving waarbij hulpverleners die van baan wissel(d)en en nu werken als Jeugd- of Wmo-consulent. Maar in hoeverre lukt het om hun hulpverleners-DNA los te laten en net wat zakelijker te kijken en handelen?
- Wordt er puur gekeken vanuit rechtmatigheid of het voorkomen van willekeur? Past de hulpvraag binnen de Jeugdwet of de Wmo? Of is er een verwijzing naar de Zvw of de Wlz eigenlijk logischer? Is er sprake van een algemeen gebruikelijke voorziening, of kan het met eigen kracht worden opgelost? En speelt feedback misschien ook een rol vanuit financiële overwegingen of zelfs bezuinigingen?
Wie toetst er eigenlijk?
Voor een ondersteuningsplan binnen de Wmo is het vaak niet zo spannend, dat ligt meestal bij een (senior) Wmo-consulent of een kwaliteitsmedewerker. Bij een ondersteuningsplan binnen de Jeugdwet kijkt er vaak ook een gedragswetenschapper mee. Wat wel belangrijk is om scherp te hebben, wordt de feedback gegeven vanuit een adviserende rol of vanuit een beslissende rol? Want wat gebeurt er eigenlijk na de feedback?
Vanuit een adviserende rol is feedback in de basis een tip. Sterker nog, in theorie kan die worden aangenomen voor kennisgeving en vervolgens gewoon worden genegeerd door de schrijver van het ondersteuningsplan.
Maar komt de feedback vanuit een beslissende rol? Dan wordt het een ander verhaal. Dan moet er iets mee gebeuren en hangen er een of meerdere acties aan vast, zoals het aanpassen van het ondersteuningsplan.
Helpend of juist niet?
De vraag is: helpt feedback geven nou echt, of niet? Deze vraag vind ik moeilijk te beantwoorden. Simpelweg omdat er zoveel verschillende invalshoeken en visies zijn, daarnaast zit er een wettelijke noodzaak achter om feedback goed te borgen in gemeentelijke processen.
Persoonlijk denk ik dat feedback voor een deel bijdraagt aan de kwaliteit omdat de degene die feedback geeft er vaak niet zelf bij is geweest. Voor de schirjfver van het ondersteuningsplan kan feedback verschillende kanten op gaan. Het kan voelen als een bevestiging. Of juist een Eureka-moment opleveren, waardoor de hele casus ineens in een ander licht komt te staan. Maar het kan net zo goed leiden tot een verschil van inzicht en wrijving.
Uiteindelijk draai het om een ding, waar is de inwoner het meest bij gebaat? Dat zou altijd het vertrekpunt moeten zijn van de feedback.
Wouter Schoonewagen
Kwaliteitsmedewerker Wmo
Werken in het sociaal domein bij Daan
Bij Daan geloven we dat goede ondersteuning begint bij professionals die hun vak verstaan. Mensen die niet alleen de wet kennen, maar ook het verhaal achter de hulpvraag zien.
Onze professionals in het sociaal domein werken dagelijks met complexe vraagstukken rondom jeugd, Wmo en participatie. Dat vraagt scherpe analyses, duidelijke besluitvorming en vooral aandacht voor de mens achter de aanvraag.
Want uiteindelijk draait het om hetzelfde doel: de juiste hulp op het juiste moment voor inwoners die dat nodig hebben. Ben jij klaar voor een nieuwe uitdaging in het sociaal domein? Bekijk het brede aanbod aan vacatures bij Daan!
